ဗိုက္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့

Shure SM58  မိုက္က႐ိုဖုန္း ကို ျပန္ထုတ္လိုက္ေတာ့

သူ႔ ေလသံ ေတြ စေျပာင္းလာတယ္ တဲ့။

သူ အဲဒီလိုေျပာၿပီး

သူ႔

စာရြက္ေပၚမွာတင္ သူ ေသသြားတယ္။

 

ၾကားစကားမ်ားအရ ဆိုရင္ေတာ့

ဘ၀ ဟာ အရင္းမွာတုတ္ၿပီး အဖ်ားမွာ ေဂၚလီၿမဳပ္ထားတဲ့

 

Roll-on လိုပဲ တဲ့။

သူ႔ အႀကိဳက္ ဟာ သူ႔ ဗိုက္မွာ ရိွတဲ့ သူ႔ အ႐ိႈက္ကို

ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ထိုး ခ်ဖူးပါတယ္ တဲ့။

 

ပြန္းဆိုက္က ေဒါင္းလုတ္ ခလုတ္ကို ကလစ္ လိုက္တယ္၊

ဘာမွ တက္မလာဘူး၊ အံ့စြ၊ ေၾကာ္ျငာေတာင္ တက္မလာဘူး တဲ့ ။

သူ မရိွေတာ့ဘူးလို႔ သူ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ပစ္လုိက္တယ္။

လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားတယ္၊ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ မလိုက္ဘူး၊

တူတူပန္းတမ္း ကစားတယ္၊ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ လိုက္မရွာဘူး

ေဟး . . ငါဒီမွာ . . ငါဒီမွာ . . လုိ႔ ေအာ္ရင္း၊

(ပထမဆံုးလိပ္စာ စာအုပ္ ထဲက) ေဇယ်ာလင္း ရဲ႕ လင္း ကဗ်ာထဲကေန

သူ

ေအးေဆး ျပန္ဆင္းလာတယ္။

ဒါေပသိ၊ မေအးေဆးဘူး တဲ့။

 

“မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္ ဆိုးေတာ့မယ္ကြယ္” လို႔ သူ ေျပာၿပီး

Roll-on ကို သူ႔ ႏိုင္ငံ ရဲ႕ အဂၤါဇာတ္ထဲ သူ ထိုးထည့္လိုက္တယ္။

သူ႔ ႏိုင္ငံႀကီး အံႀကိတ္ၿပီး ေကာ့ထြက္သြားတယ္၊

ျပည္သူ ျပည္သားေတြ တဖြဲဖြဲေႀကြက်၊

အင္း . . အဲ့ မ်က္စိတစ္ဆံုး

ေပၚပီပန္းခင္း ေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းခင္းမ်ားလို႔ သူ

မေသခင္ နာမည္ေပးခဲ့တာေပါ့။

ဟိုး ႐ိုးမ ဆီက ကိုကာကိုလာ ေရာင္

သစ္ပင္ေတြ၊

အင္း . . အဲ့ . . သစ္ပင္ေတြ လွဲအိပ္ေနရာကေန

ေအာ္ေျပာၾကတယ္

 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ ပ်င္းစရာ ကဗ်ာေတြ မေရးၾကနဲ႔။

 

အင္း . . . စစ္ေျမျပင္မွာ သူ ဟာ သူ႔ေခါင္းကို သူ႔ အေမေပးလိုက္တဲ့

ထဘီထဲ ထည့္ ၀ွက္ထားခဲ့ပါတယ္တဲ့ ။

ၿပီးေတာ့ ထပ္ေျပာေသးတယ္၊

အခုေတာ့ အင္တာနက္ Meme ေတြ ေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႔

ယဥ္ေက်းမႈ ကြဟခ်က္ ထင္သေလာက္ မရိွတာ

သိလိုက္ရသလို . . .

ဆိုတာ မ်ိဳးေလး ေတြ . .

သူ႔ ပါးစပ္ က ေန ေလွ်ာက္ေျပာေနပါတယ္တဲ့။

 

သူ

ဟာ ေျမာင္းထဲေရာက္ေနတဲ့

အတိတ္ေလ ထဲမွာ လြင့္ၿပီးသား

စကၠဴေလးေတြလို

စြတ္စိုထိုင္းမႈင္း မႈကို စိမ္ေျပနေျပ ခံစားယူငင္ေနသူ၊

သူ႔ ေျပာစကားမွာ

သူဟာ စကားေျပာ တစ္ခုအေနနဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့ ပါတယ္

 

တဲ့။

 

လင္းနီညိဳ

သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြရဲ႕ တြန္႔ရြေနတဲ့

အ႐ိုးၿပိဳင္း႐ိုင္း အၿပံဳးေတြ၊

 

အို . .  ကၽြန္ေတာ္တို႔  ညင္သာစြာ စီးခြင္း ခဲ့သမွ်

ဟာလည္း သူ႔တို႔ အတြက္ခ်ည္းပါပဲ

သြားစမ္းပါ၊   လမ္းေဘး ကေလး တီးတဲ့၀ါးဆစ္ပိတ္ေလာက္မွ

လူ႔အဖြဲ႕အစည္း နဲ႔ အႏုပညာေလာကႀကီး ကို အက်ိဳးမျပဳခဲ့တာ

 

ဆိုတဲ့ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုဒ္ႀကီးတစ္ခုက စာတန္းဟာ

လည္ၿပီး နားစည္မွာလာစိုက္ေနတယ္၊

တစ္ေယာက္အိပ္ဖ်ာကို သံုးေယာက္အိပ္လို႔ရတဲ့အထိ

ဆြဲျဖန္႔လိုက္ၿပီး၊

“ဟုတ္ကဲ့၊ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တီထြင္လိုက္တဲ့ စက္႐ုပ္မ ဟာ

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ယဥ္းေက်းသိမ္ေမြ႕လံုျခံဳတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔အညီ အျခားလူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ identity ကို ဖဖဖိႏွိပ္ပ္ပ္ပ္ . . . ဖို႔

ပ႐ိုဂရမ္ဆြဲထားေသာေၾကာင့္ . . . ”

လို႔ ဘယ္ေကာင္ ဘယ္ ေၾကာ္ျငာမွာ ေျပာတာလဲ၊ အဟင္းဟင္း၊ ေဆာင့္ကန္သတ္ပလိုက္ရ၊

 

အိမ္အျပင္က ကန္

စြန္းခင္း             ေတြ အားလံုး

အကြက္အကြက္ နဲ႔ ပ်က္ကုန္ၿပီ၊

ထေရာ့စကီး၊ ျပည္သူ႔အတြက္ ထေရာ့စကီး၊ တပ္နီေတာ္ရဲ႕ ထေရာ့စကီး၊

မကၠစီကိုမွာ ဘာျဖစ္သြားလဲ၊ ဒီက ဘယ္လူႀကီးေတြမွ အေကာင္းလုပ္ၿပီး ေျပာမေန

ၾကဘူး ကို ရယ္၊ ဟိုဘက္ စိတ္ပုပ္ ကို ဒီဘက္ စိတ္ပုပ္ မွာ ေျပာင္းတပ္ေပးလိုက္ေတာ့

ႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားက

ႀကီဳးတံတားအရွည္ႀကီးျပတ္က်သြားတယ္၊

တစ္သက္လံုး သူမ အေနနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းထဲက အခန္းထဲမွာ

ပိတ္မိေနရာကေန . .  ထြန္းထားတဲ့ ေရႊရည္စိမ္

ဖေယာင္းတိုင္ကို မႈတ္လိုက္တယ္၊

coding ေတြ သံတိုင္ ေတြေပၚမွာ

ေလွ်ာက္ေျပးေနရာကေန  . .

လွလွပပ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္

ေဖ်ာက္ပစ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရတယ္။

 

ပစ္ကြင္းေတြ အေပၚမွာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ

အျမဲအုပ္ဆိုင္းေနတယ္၊

ဟာ႐ုိးပင္တာရဲ႕ ဇာတ္စင္ေတြ ေပၚေရာက္ေနတဲ့

ေဆြးေမ့ ဟာသ ဖြယ္ရာ ေန႔စဥ္ဘ၀ မ်ား ၊

သဲတရွရွ ေန႔ရက္မ်ား ရဲ႕ ေျမာင္းဖ်ားဟာ

လည္း

ေကြ႕ေကာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ထဲကို

တန္းစီ ထစ္ေငါ့ ဘယ္ညာဘယ္ ညာသံ ေပး

ၿပီး၀င္ တစ္ထစ္ခ်င္းသြား၊

 

ေဆြးေမ့ ဟာသ ဖြယ္ရာ ေန႔စဥ္ဘ၀ မ်ား၊ ပညာေပးဇာတ္လမ္းဆိုင္ရာ

အထာ မ်ား၊ ၿပီးေတာ့

ခံစားေနရ၊ အိုး . . ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရ၊

အဲ့ ခံစားခ်က္ ေတြက သူ႔ ကို ကိုယ္စားၿပဳ ခဲ့တာ ၊

ဟုတ္ပ . . ျပည္သူေတြ သိတာ သူ မဟုတ္ဘူး၊

သူ႔ ခံစားခ်က္ ေတြ၊

သူ႔ အတၱအေပၚမွာ အတည္ေဆာက္ေဆာက္ခံထားရတဲ့

ႏို႔မႈန္႔ဘူးေတြ၊ ဘက္ထရီအိုးအေဟာင္းေတြ၊ ရင္သားထြားထြားနဲ႔အမ်ိဳးသမီးေတြ၊

အမ်ိဳးဘာသာသာသနာေတြ၊

ဇာတ္စင္ေပၚက ႏွင္းေတြၾကားမွာ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္

အလုပ္လိုက္ရွာတယ္၊ ကန္မခ် လိုက္တာ ခင္ဗ်ား ေနာင္တ ရသင့္တာပဲ၊

အဲ့ အဘိုးႀကီး အလုပ္ေတြ ရွာတယ္၊ လူေတြ သတ္တယ္၊

ဘြဲ႕ေတြယူတယ္၊ လူေတြ သတ္တယ္၊

လူေတြသတ္တယ္၊ ဘာသာစကားကို ပလတ္တပ္ၿပီး ဒိုင္ေတြ ေလွ်ာက္ျဖန႔္ေ၀တယ္၊

ပစ္ကြင္းေတြေပၚမွာ ပါ၀ါ ဟာ အၿမဲအုပ္ဆိုင္းေနတယ္

ကၽြန္မ မ်က္ခံုးဟာ ကတံုး လံုးလံုး ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ၊

မ်က္လံုးထဲမွာ အေရတြက္ခံ အလြမ္းအေဆြး ေတြ

အေခြလိုက္။ ေပၚျပဳလာ ယဥ္ေက်းမႈဟာ

မထင္ထားတဲ့ (အင္း . . ထင္ထားတဲ့) ေနရာကေန

လူအုပ္ႀကီးေတြကို ထုတ္ေပးလိုက္ပီး

ထေရာ့စကီး ကို သတိမရၾကေတာ့ဘူး . . လို႔ ေအာ္ၾကတယ္။

ဟာသပဲ။

 

လို႔ခင္ဗ်ားေတြးခ်င္ေတြးမယ္။

စိတ္ေလတယ္၊

နာရီ နဲ႔ ပိုက္ဆံ ထိသြားတဲ့ေနရာမွာ

တို႔ အတြက္ နယ္ေျမ သူတုိ႔ ထားထားေပးတယ္တဲ့။

ေျမပံုဟာ  အရည္ေပ်ာ္ၿပီး နံရံေထာင့္မွာ သြားကပ္ေနတယ္။

 

သူ  က ေျပာတယ္၊

ပလာဗ္ေသတဲ့ ႏွစ္က ေဆာင္းတြင္းဟာအရမ္းႀကမ္းတယ္။

အရမ္းႀကမ္းတယ္ဆိုတာ အရမ္းေအးတယ္လို႔ေျပာတာ . .

သူ ဆက္ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေလထီးခုန္ေနရင္း သိုင္းႀကိဳးေတြအားလံုးကို ျဖတ္ခ်ပစ္

လိုက္ဖူးတယ္၊ ေလေတြနားထဲကို ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး၀င္လာတယ္၊

ေလထဲမွာ ပဲ ေလနဲ႔ေဆာင့္မိၿပီး တလိမ့္ေကာက္ေကြး ျဖစ္သြားတယ္

လယ္ကြင္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲကို အရိွန္နဲ႔ေျပး၀င္လာၾကတယ္၊

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းဟာ တုတ္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း လည္ေနသလို၊

ေသြးပ်က္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ

ထပ္မလုပ္ရဲေတာ့ဘူး၊

ကၽြန္ေတာ္သိသြားတယ္၊ လြတ္လပ္မႈ ဆိုတာ အဲဒါမဟုတ္ဘူးလို႔၊

အဲဒီလို ေျပာၿပီးေတာ့ သူ ရယ္တယ္၊

 

ခင္ဗ်ားရယ္တဲ့ ရယ္နည္း နဲ႔ ပဲ သူရယ္တာ

မ်က္မွန္မပါတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဟာ

သံလြင္ျမစ္ေဘးက အမိႈက္ပံုႀကီးနဲ႔တူတဲ့

လူေတြ၊ ရပ္ကြပ္ ေတြကို ေငးေနခဲ့တာ

 

ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္ေဘးက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြဟာ

ဘယ္ေတာ့မွ ၀ လာမွမဟုတ္ဘူး

ဆို

စကားကို ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္ေအာင္မေျပာနဲ႔

တဲ့။

အဲဒီလို ေျပာၿပီး သူရယ္တယ္၊

 

 

လင္းနီညိဳ

ေစာေစာသိပ္လို႔

ေစာေစာအိပ္လိုက္ရတဲ ၿမိဳ႕ကေလး၊

ငရဲခန္းက လႈပ္ေနတဲ့ အသံေတြ၊

ဒါမွမဟုတ္ ဆက္တိုက္ျမည္ေနတဲ့ တဒီးဒီး ငိုသံ၊

ခလုတ္ႏွိပ္စရာမလိုဘူး၊ စကရင္ကို တို႔ဆြဲ ဆြဲလိုက္ရင္

အသိဆိပ္ေငြ႕ေတြ ပါးစပ္ထဲ အလံုးလိုက္ ၀င္လာမယ္

 

ဆိုတာ  ငါသိလ်က္နဲ႔

ၿပီး

မ်က္လံုးမွိတ္ထားလ်က္နဲ႔

မ်က္ခြံ႕နဲ႔ အလင္းကို ခံစားလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္

အဆီထုတ္ထားတဲ့ ႏြားႏို႔ေတြ ၿမိဳ႕ ရဲ႕ ညလယ္မူးမူး

လမ္းေတြေပၚ ဒီအတိုင္း ႀကီး စီး

 

ဆင္းလို႔၊

ေဒါက္ဖိနပ္ပင္လယ္ႀကီးထဲမွာ ကူးခတ္သြားဖို႔၊

လြယ္အိတ္ေဟာင္းတစ္လံုးလို ေနထိုင္ဖို႔၊

စာအုပ္ႀကီးေလာက္ခ်စ္ဖို႔၊

ကိုယ့္သားသမီးကိုကိုယ္ မိုင္းနင္း ခိုင္းဖို႔၊

မေသခ်ာတဲ့ မိုးေပၚက အနီေရာင္ေတြ၊

အိမ္ေဘးနား မွာ ျပဳတ္က်သြားတဲ့

ဘ၀ အေနာက္မွာ တြဲခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့

ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးေတြ

 

အို . . . ခင္ဗ်ား

ပန္းေတြကို ျမင္ရင္

ရင္ခုန္ေသးပါစ။

 

လင္းနီညိဳ